เรื่องเล่าโคร่อน (ภาค 1)

มีเรื่องที่ป้าเคยเขียนให้โคร่อนใส่ blog ตัวเองเมื่อปีที่แล้ว เอากลับมาอ่านใหม่ก็ยังน่ารักอยู่ เลยเอามาให้อ่าน คลายเครียดกันค่ะ
อ่านแล้วจะเห็นว่า โคร่อนเฉียดตายหลายครั้ง เราก็พยายามยื้อชีวิตมันไว้ทุกครั้ง อย่างเต็มใจ เราเปงเหมือนคู่ที่สนิทกันแล้วค่ะ
วิญญาณเราจูนเข้าหากันแล้ว ไม่ว่าอะไรก็พรากเราจากกันไม่ได้ค่ะ ป้าเชื่ออย่างนั้น


ชื่อเรื่อง : ในที่สุดก็รู้จนได้ว่า น้องหมาเราเป็นหญิงหรือชาย แง่งงง


เริ่มด้วยเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ดิฉันรู้สึกเบื่อ เครียด พอได้มาอ่านกระทู้ห้องจตุจักรแล้ว ต่อมอยากเลี้ยงน้องหมาจึงกำเริบ
หลังจากเมื่อหลายปีก่อนคิดจะเลี้ยง และได้ลูกหมามา 2 ตัวอายุเพียง 1 เดือน แต่...เฮ้อ...เราไม่มีเวลาเพราะทำงานประจำ
จึงต้องให้เพื่อนนำไปเลี้ยง ... ปัจจุบันนี้เราไม่ได้เป็นมนุษย์เงินเดือนแล้ววว เย้ ทำธุรกิจส่วนตัว+อ่านหนังสือสอบ มีเวลามากขึ้น
เลยคิดว่าน่าจะให้ความรัก ความเอาใจใส่น้องหมาได้มากกว่าเดิมความคิดแว่บแรกที่จะได้น้องหมามา
คือ ต้องไป JJ หรือ สวนจตุจักร ทั้งๆที่รู้ว่าสกปรก เชื้อโรคเยอะ แต่ก็อยากที่จะเสี่ยง
เพราะมีความรู้สึกว่าให้มันตายกับเรายังดีกว่าที่จะตายในที่แบบนั้น ขอให้มีความสุขก่อนตายว่างั้นเถอะ ...
แต่เราก็ไม่คิดถึงคำว่า "ตาย" หรอก ณ ตอนนั้น เพราะอยากเลี้ยงม๊ากก (แต่ตอนนี้เริ่มกลัวเพราะอ่านกระทู้นี่แหละ)
พอไปดูที่ JJ ไปประมาณ 6 โมงเย็น ของวันอาทิตย์!!! (โถ เราช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าช่วงเวลานี้มันแย่ที่สุด)
เราไปเดินดูหมาตรงทางเดินโล่ง (ด้านนอกที่ขายหมาแต่อยู่ในสวนจตุจักร - ตรงที่รถวิ่งได้นั่นแหละ)
เราไม่กล้าเข้าไปด้านในที่มีหลังคา เพราะทั้งหมา ไก่ กระรอก โอ๊ยยย คนยังแสลงเลย ทนกลิ่นไม่ได้ หายใจไม่ออก ดิฉันความพยายามสูง ความอดทนต่ำ ...
โชคดีที่เดินออกมาทางเดินโล่งตามที่บอก เห็นน้องหมาหลายตัวถูกวางขายอยู่ในตระกร้า ...
สำหรับเรามีธงอยู่ในใจแล้วว่าต้องเป็นพันธุ์เล็กและขนไม่ยาว เพราะเป็นมือใหม่ กลัวเรื่องความสะอาดเห็บหมัด และอึก้อนใหญ่!
เราเดินไปเรื่อยๆ เห็นมินพินตัวนึง สีชอคกาแล็ตอายุ 4 เดือน มันเรียบร้อยมาก ก็ดูน่ารักดี แต่รำคาญคนขาย
เพราะดันพูดแทนหมาว่า "ร่าเริงหน่อยสิลูก แม่มารับแล้ว จะได้ไปอยู่ด้วยกัน" แบบว่าคนขายเป็นชาย ฟังดูแล้วแหลๆ อ่ะ 555
แล้วคะยั้นคะยอบังคับให้มันดิ้นหาเราอยู่นั่นแหละ เราทนดูไม่ได้เลยเดินหนีดีก่า ...เดินวนอยู่ 2-3 รอบ ไม่เจอตัวที่ถูกใจ
เพราะเขาเก็บของกันเกือบหมดแล้ว .... พลัน สายตาของเราก็ไปเห็นอยู่ตระกร้านึง กรี๊ดดดดดด น่ารักๆ พันธุ์นี้เลย มินพิน อีเก้งน้อยๆ มี 2 สี สีดำกับน้ำตาล
เราเลยเข้าไปถามคนขายว่าอายุเท่าไหร่ เขาบอกว่าเกือบ 2 เดือน เราก็...อืม...เริ่มสนนิดๆ เพราะไม่เด็กมาก เราก็จับๆอยู่นาน มันก็มางุ้งงิ้งเล่นด้วย
คนขายเลยปล่อยลงพื้นบอกว่ามันซนมาก ปรากฎว่า มันวิ่งเร็วจริงๆค่ะ เหมือนหนีระเบิดสงครามโลก เกือบโดนรถกระบะทับ ทำเอาทั้งคนขายและคนซื้อใจหายใจ
คว่ำ เฮ้ออออออเราถามต่อว่าตัวผู้หรือตัวเมียก๊ะ ... เจ๊ตอบว่า "ตัวผู้ค่า" โธ่ E HA ดูไม่เป็นก็ไม่บอก 555 เพราะเราอยากได้ตัวผู้อยู่แล้ว
เนื่องด้วยความด้อยประสบการณ์ เราก็เชื่อ เลยได้น้องตัวนี้มาในราคา 1,200.- (มีต่อวันพรุ่งนี้จ๊ะ)