ศาลาคนเศร้า

จริงๆ วันนี้ ตอนนี้ ต้องเป็นช่วงเวลาที่ป้า ดีใจมาก มันควรจะเป็นอย่างนั้น
เพราะพรุ่งนี้คือวันหยุดที่ฉัน โหยหา ฉันอยากไปเที่ยว ...

แต่โชคไม่เข้าข้าง ทำให้ฉันต้องเศร้าตั้งแต่หลังเที่ยงคืน

ใครจะบอกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่สำหรับฉัน ไม่เลย มันทำให้ฉันร้องโฮ ได้อย่างไม่อาย

มันเป็นความฝันค่ะ มันก็แค่ความฝันสำหรับบางคน แต่สิ่งนี้ทำให้ฉันรู้ว่า "มันคือจิตใต้สำนึกของฉัน"

ฉันฝันว่า ...

แม่อยากให้ฉันไปบ้านญาติกับแม่ ทั้งที่ฉันไม่อยากไป ฉันมีเรื่องต้องทำ

คือ การอ่านหนังสือสอบ แต่ฉันก็ไปกับแม่ ... การอ่านหนังสือสอบเป็นสิ่งที่ฉันทำมาตลอดชีวิต

ฉันขอบอกว่าฉันชอบอ่านหนังสือ แต่พอรู้ว่าต้องสอบ มันเปลี่ยนเป็นความกดดันฝังลึกๆ ในใจ

ฉันฝันว่าฉันอยากกลับไปอ่านหนังสือมากๆเพราะฉันอยู่นานแล้ว แต่พวกญาติจะนั่งรถไปทานข้าวต่อนอกบ้าน

เชื่อไหม ในฝัน ฉันไม่ได้นั่งรถไปกลับเขา แต่ฉันวิ่งตามพวกเขา ฉันตะโกนเหมือนเด็กๆว่า

"อยากกลับบ้าน..."

"คุณแม่ อยากกลับบ้าน ไปอ่านหนังสือ"


แต่กลับไม่มีใครสนใจฉัน มองฉันด้วยหางตาเหมือนกับว่าเรื่องของฉันเป็นเรื่องเล็กมาก

ที่สำคัญที่สุดคือ "แม่น่าจะเข้าใจฉัน" "แม่ควรจะตามใจฉัน ถ้าฉันจะทำดี"

มันควรจะเป็นอย่างนั้น ในฝันฉันคิดอย่างนั้น ฉันร้องโฮ สุดเสียง เท่าที่จะมีอยู่ ...

และมันทำให้ฉัน "สะดุ้งตื่น" ตื่นทั้งๆที่ฉันอ้าปากค้างเปล่งเสียงโฮ ออกมา

แต่ฉันหยุดไม่ไ่ด้ ฉันยังคงร้องต่อ แต่ร้องอย่างเบาๆ เพราะน้องฉันนอนอยู่ข้างๆ

แล้วฉันก็หลับไปด้วยความเพลีย ...

รุ่งเช้า ฉันก็ตื่นมาทำงานด้วยความเพลียเช่นกัน หน้าฉันโทรมมาก

การร้องไห้ เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตฉันพินาศมากที่สุด!! มีไม่กี่เรื่องหรอกที่ฉันจะเสียน้ำตา

ฉันคิดทบทวนเรื่องที่ฉันฝัน ... โอ้ ฉันซีเรียสกับการอ่านหนังสือ ขนาดร้องไห้โฮเลยหรือ??

แต่ฉันว่าก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะ ฉันคงทนไม่ได้ ถ้าคนที่ฉันรักและรักฉัน ไม่เข้าใจในตัวฉันนั่นเอง

ยังไม่จบ กรรมซัด กรรมซ้อน ของฉัน

เมื่อมีเหตุให้ฉัน ... ต้องเสียใจ ในวันเดียวกัน นั่นเป็นเวลาช่วง 4 โมงเย็นของวันนี้

ฉันกำลังจะเฮที่เลิกงาน ช่วงนั้นฉันเข้าบอร์ดอ่านเหมือนเคย ... มีน้องคนนึง ถามถึงเว็บเฉพาะด้านเรื่องหนึ่ง

ฉันกำลังจะ reply ตอบเขา เพราะฉันรู้จักบล็อคนี้มาจากคนคนหนึ่ง แต่ เอ ... ฉันไม่แน่ใจในชื่อโดเมนแฮะ

ฉันเลยมั่วๆ เข้าไปดูว่าเขียนถูกรึเปล่า ก่อนปล่อยไก่ ... ปรากฏว่า พอฉันเข้าไปดู

สิ่งที่ฉันเห็นกลับทำให้ฉันอึ้ง ... อึ้ง และ อึ้ง ตอนนั้นฉันเหมือนหมาที่สิ้นเรี่ยวแรง

ฉันไม่มีแรงแม้แต่การพิมพ์ M โต้ตอบกับใคร

มือฉันสั่น ตัวฉันเย็น มันสะท้าน เข้าในส่วนลึกของจิตใจ

เขาทำกับฉันได้อย่างไร?

ฉันมองนาฬิกาเป็นเวลา 5 โมงเย็น ถึงเวลา กลับบ้าน ฉันลุกไม่ไหว

แต่ฉันก็ต้องออกกลับบ้านให้เร็วที่สุด เพราะฉันกลัวน้ำตาจะอาบแก้มฉัน

ฉันใส่แว่น ฉันไม่อยากได้ยินเสียงภายนอก ฉันดึงหูฟังขึ้นมาเพื่อฟัง MP3

ฉันว่าแล้ว ... มันต้องไหลออกมา ในระหว่างที่ฉันเดินขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน

ฉันเดินไปทั้งที่น้ำตารินนองหน้าฉัน

ฉันขึ้นรถไฟฟ้า ทั้งๆที่น้ำตารินนองหน้าฉัน

ตอนนั้นฉันไม่เห็นผู้คน ไม่มีใครอยู่ในสายตาฉัน ดวงตาฉันเห็นแต่คลื่นน้ำบางๆ

แต่โชคดีที่แว่นฉันหนา คนไม่ค่อยเห็นหรอก ไม่ใช่ว่าฉันไม่อาย แต่ฉันห้ามมันไม่ได้

วันนี้ฉันเหนื่อยมาก 2 เรื่องที่กระทบใจฉัน 2 เรื่องที่ฉันให้ความสำคัญ

มันทำให้ฉันเจ็บ พร้อมๆกันในวันเดียว ...

"ฉันไม่ใช่โรบอท"


ปล.1 มาแก้ไขบล็อคเพิ่มเติม ตอนนั้นพิมพ์ไม่ไหว แต่ป้าไม่ได้เป็นอะไรนะ อ่านเหมือนอ่านนิยายนั่นแหละ แหะๆ
ปล.2 พี่บี tikanaht ฝันแม่นมากกกกกกกกกกก
ปล.3 ขอบคุณโจ สำหรับการช่วยเหลืองานห่าเหวของป้า แงๆ โจไม่ได้เสนอตัวเข้ามาช่วยนะ ป้าขอความช่วยเหลือโจเองอ่ะ จุ๊บๆๆๆ รีบมาอยู่กรุงเย็วๆนะ ป้าจะชุบเลี้ยงอย่างดี 555555555
ปล.4 ขอบคุณขนม ที่เป็น bot ในบล็อคป้า อ๊างงงง ขอให้เหม่งหายไวๆนะจ๊ะ
ปล.5 บ่นเสร็จ ทำงานต่อเว้ย คนอ่านด้วย แหม อย่ามัวแต่อินนะยะ