โปรดอย่าห้ามป้า อีกต่อไป ...
ป้าจะร้อง ร้อง ร้องให้สุดเสียงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
กรี๊ซซซซซซสสสสสสสสสสสสสสส์
ม่ายจิ๊งงงงงงงง เรื่องนี้ไม่ได้เกิดกับคนเรียบร้อย หน้าตาดีไม่บันยะบันยังแบบป้าเป็นแน่!!!
จะให้ชั้นมีเรื่องมาเล่า มากรี๊ดในบล็อคตลอดเลยหรือไง
ในความเป็นจริง ใครจะกล้า ปริปาก กรี๊ดส์ เขาก็หาว่าบ้าน่ะสิ
ป้าต้องเก็บความในใจไว้แต่เพียงผู้เดียว บอก ไหมตัวหนา หมาตัวไหน ไม่ได้ เรื่องแบบนี้
มันควรจะเป็นเรื่องลับๆ ของป้าแต่เพียงผู้เดียว มินำพาในการป่าวประกาศให้ผู้คนเอาป้าไปชมลับหลัง
ฮือๆๆๆ หลังจากเดิน shopping ตอนเที่ยง ป้าก็ขึ้นมานั่งทำงานตามปกติ ...
อ๊างงง ที่ทำงานหนาวมากมาย แน่นอน ว่าเราเป็นหญิง ต้องดัดจริต ในการใช้ผ้าพันคอ บ้างก็เอาไว้โพกหัวเพื่อหลบหน้าผู้คน
ผ้าพันคอป้า สีสวยมาก ชมพูระเรื่อดั่งสาววัยขบเผาะ ในการใช้ผ้าพันคอแบบยาว จะต้องมีการคลี่พอเป็นพิธี เพื่อพันๆให้ทั่วคอ มีปอยมาคลุมไหล่เล็กน้อย
บัดนั้น ป้าเห็นอะไรดำๆจุดเล็กๆ แปล๊บบบ!!! มันคือฝุ่น เฮ้อ สะบัดแล้วคลี่ใหม่ ...
เฮ้ย ... มันไม่ออก ความดัดจริต เริ่มกลายเป็นความอยากรู้ สะบัดไม่ออก ชั้นเอามือปัดก็ได้
กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ !!!
ห่านเอ๊ยยย ไม่น่าเรียกมันในบล็อคเลย ชอบนัก ชอบอุทานว่า อีเห็บ!!!
มันมาเยือนจริงด้วย แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มันคือ อีเห็บตัวเป็นๆ ตัวเล็กๆ คาดว่ามันต้องผ่านวัยเด็ก เริ่มเข้าสู่วัยกลางคนแล้วค่ะ เพราะมันมีหนวดล่วยยยยย
มันมาอยู่ในผ้าพันคอช้านได้งายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แงๆๆๆ
อย่าถามว่ามันอยู่ใน มันถูกพันธนาการด้วยชิดชู่ แบบบางเบาสำหรับใบหน้าอิสตรี รู้งี้ ซื้อแบบหนามาแล้วววววว
ป้าโยนมันไปที่ถังขยะ แล้วค่อยๆ เอาเท้า เขี่ยถังขยะเล็กๆ ออกไปจากตัวให้มากที่สุด จนมันเลยไปทางเดิน ...
ผุ่บบบ!!! เสียงถังขยะล้ม กรี๊ดดดดดดด มีคนมาเดินเตะ ฮืออออออ ทางตั้งเยอะมาเตะทามม้ายยยยยย
ใครจะกล้าบอกว่ามีเห็บอยู่ในนั้น ไม่เอาแล้วววววววว อีเห็บบบบบบบบบสด (แอบด่ามันไม่ให้รู้ตัว)
ปล. นี่คือโฉมหน้าของมัน และ สถานที่เกิดเหตุ พอให้เข้าใจความรู้สึก ...





